naiinis ako sa nanay ko.
naiinis ako sa schoolmate ko.
naiirita ako sa schedule ko.
Naiinis ako kasi ang dami kong reklamo.

Namimiss ko si crush. HAHA

Kung bakit? saakin na lang yun.

Nasaan na ang ‘sana’? puro ‘Sana’ , saan na ito napunta? saan ito papunta? May mararating ba ako ng kaka sana ko?

pag gising ko palang ng umaga, sinisimulan ko na ang aking ‘pag-sasana’

1.”Lord, good morning! sana po, maging okay ‘tong araw na ‘to. Ligtas pamilya ko, healthy kming lahat, walang sakit.

Sana po, okay si Daddy sa Dubai.
Sana po, umokay na yung pakiramdam ni mommy.
Sana po maging okay na si Mikko
Sana po okay lang din si Aby, at salamat po na wala silang sakit ni Jeremie.

Sana po, magawa ko po lahat ng gusto niyo pong pagawa sakin today with enough strength, patience, love, and compassion. Amen”

Liligpitin ko pinaghigan ko, check si cellphone kung may text si crush.
swerte ko, kanina meron. :)) pero sa mga araw na wala, ganito ang eksena.

2. “Lord, sana po pag check ko ng cellphone ko may text si… si alam mo na Papa God ;)”

Kapag wala, keribells lang. May bukas pa naman eh. Baka busy si crush, pero alam kong hindi niya ko naiisip. HAHA

Diretso banyo, ligo, make-up. Check ulit ng Cellphone. Baka may magpaalala ng kung anong dapat gawin, kung may quiz ba, kung may hw.

WALA. Masaya, pwede magbake ng mga paninda.

3. “Lord sana po masarap and chewy and moist yung mga bars na ginagawa ko! sana po maubos paninda ko, at kahit papaano sana po mabusog yung mga bumibili nito. Sana po magusuhan nila to the extent na kahit araw araw ako mag tinda, hahanap-hanapin parin po nila ito. thankyou!”

Papaalam na ko kay Mommy kapag ready na kong pumasok sa school, tatanong ko kung may papagawa ba siya sakin bago o pagkatapos kong mag-school, minsan, inuutusan niya akong mag bangko, minsan pinapauwi niya ko ng maaga para mag grocery, pero kadalasan, pinapauwi niya ko kasi namimiss niya na daw ako at pinaglutuan niya na ako ng hapunan.

So, pagkatapos kong magpaalam kay mommy, maglalakad ako papunta sa tricycle terminal.

4. “Lord, sana po hindi ako mag special na tricycle, mahal po kasi! Oh kaya, sana po may makasabay na lang po ako, para may kahati sa pamasahe.”

minsan, may nakakasabay, kadalasan wala. (25 pesos kaagad 3)

bababa ako ni kuya sa Casimiro, lakad ako sa jeepney terminal naman,

5. “Sana po may makasabay ako papuntang school. I feel alone kpg wala eh, pero okay lang din po. Sana po may bus, nagplantsa po kasi ako ng bangs ko today, kapag napawisan po, kukulot ulit, sayang kuryente. Pero kung wala po, keribells narin ang jeeep.”

sakay ng jeep, upo at lagi kong inaabangan na madaanan yung Church samay Angela Village.

5.1 Sana po maging okay po yung araw na to. thankyou po sa binigay niyong ganda saakin, may I give justice to it.

Baba sa Alabang hills-Madrigal.

6. “Lord„ samahan niyo po ako sa pag tawid ko ng kalsada, sana po may kasabay ako. Or sana po matyempohan ng pagbaba ko yung pag stop ng mga kotse ng dahil sa stoplight.”

Tawid ako. lakad papuntang terminal ng tricycle

7. Lord sana po may kasabay ako sa tricycle, sana po classmate ko. (lalo na kpg late) para po may karamay ako, pero okay lang din po kung wala, sana lang po may kahati ako sa tricycle fare, kung wala din po, keribells lang.

Pag dating sa Beda, silip kung may kakilala ako sa YA, meron o wala, diretso pasok na, magpapacheck ng bag tska ID. laging pinagiisipan kung saan dadaan, kung sa may Cafe Bene or samay museum? kadalasan sa Museum. Mag-gugood morning sina kuya guard.

What do you look forward to?

Summer? Christmas? New Year? Sembreak?
Parents and or relatives coming home during the holidays?
Being successful, well-known, and a person who made all his/her ambitions come to life?
Losing 30 pounds?
Having a boyfriend?
OR waking up and finally feel better. - for once, waking up Happy. - carefree. - FREE.

No, I won’t let you get the best of me.
No, I have no choice. It’s my duty, my responsibility.
No, I cannot, under any circumstance ‘give up’ or surrender.
Life’s no joke, life’s no game. I can’t quit, it won’t pause, and the worst part is there’s no redo.
We live it day by day, making the most we can.

Both my hands and feet are cold and shaking, My heart is trembling.
feels like my lungs are collapsing. My stomach’s grumbling, teeth teetering.
Eyes watering. I feel so hollow, I feel so tired.
Everyday I feel as if I’m floating. Consistently, nights have been spent staring at the ceiling.
I feel like crying, I want to cry.
But what use would that be?
would my tears turn into money?
would they grant my heart’s desires?
would they make my problems go away?
NO.
would crying make me feel better?
YES. - until I fall asleep, wake up and realize that nothing has changed except for the fact that I’ve woken up to a new day. Will continue where I left off and try again.
BUT UNTIL WHEN?